Pila
Pila

Levensgenieters welkom

Winter in Pila betekent perfecte sneeuwcondities in een adembenemend decor. Hier geeft moeder natuur dat extraatje meer. Skiën, wellness of met een hondenslede: elke ervaring in Pila is er één om nooit te vergeten. Hier lijkt de lucht blauwer, de sneeuw witter en de pistes aantrekkelijker. Skilift na skilift nader ik langzaam het hoogste deel van het skigebied. Een groot deel ligt boven de boomgrens met een gigantisch uitzicht als resultaat. Zwevend door de lucht, vanuit de skilift, krijg ik tijd om te wennen aan deze verbluffende schoonheid: een zacht dal omgeven door ruige bergen. Onder mij zie ik verschillende sneeuwsporen van dieren die hun nachtelijke aanwezigheid hebben verraden. En dan komt het moment dat ik op het hoogste punt sta: de Piatta de Grévon (2752m). M’n gids neemt bewust een moment stilte in acht en wacht op m’n reactie. Maar het is niet de snijdende wind die me de woorden ontneemt. Vanop de eerste rij zie ik een aaneenschakeling van bergtoppen; van Mont Blanc tot Grand Combin en van Cervino tot Monta Rosa. In de duizelingwekkende diepte zie ik de vage omtrek van een dorp.

Pila
Pila

Skiërs met ervaring hebben nu een streepje voor op de beginnende skiër want om van dit stukje hemel op aarde af te dalen heb je enkel de keuze tussen twee zwarte pistes; één geprepareerde maar steile piste en één die de allures heeft van een off-piste. Deze sneeuwhelling is voor liefhebbers die graag de adrenaline door hun bloed voelen stromen zonder in de gevarenzone van lawines te komen. Die kans is nihil want hier -bij overvloedige sneeuwval – worden lawines door gasexplosieven geforceerd.

Pila
Pila

Ondanks deze veiligheid start ik m’n afdaling met knikkende knieën. De route is zoals een off-piste betaamt- zelf uit te kiezen. Vergezeld van twee gidsen én in hun spoor skiënd, groeit mijn zelfvertrouwen met de minuut. Deze afdaling is een aanrader voor iedereen die z’n grenzen wil verleggen. Met fonkelende ogen, nahijgend van de inspanning en steunend op de skistokken rusten we uit. Een hondenslede in de verte trekt m’n aandacht en komt dichterbij. Ik hoor het gehijg van de honden. Ze lopen, met de tong uit hun bek, het hart uit hun lijf. Ik blijf ze nastaren tot ze uit het zicht verdwenen zijn.

Pila
Pila

De eerste rit

Op het besneeuwde plein voor de kerk van Pila oefenen we vooraleer we de natuur intrekken. En dan is het eindelijk zo ver. Vier honden, Alaskan Husky’s, worden voor m’n slede ingespannen en staan zenuwachtig te trappelen klaar voor vertrek. Ik hoor een korte “Go”, laat de rem los, verwacht een stevige ruk maar m’n start is langzaam. M’n aandacht is gefocust op de honden die voor me uitrennen. Elk vezeltje van mijn lichaam is gespannen en wacht m’n eerste valpartij af. De harmonie met de natuur voelt volmaakt en een vrijheidsgevoel maakt zich van mij meester.

Pila
Pila

M’n honden doen het fantastisch. Regelmatig kijken ze om, zien dat ik er nog sta en draven dan verder. Dat is alleszins mijn interpretatie van de feiten. In realiteit wachten ze waarschijnlijk op bevelen. Gelukkig rijden we met drie hondensledes achter elkaar, begeleid door ervaren mushers en volgen ze dus hun viervoetige collega’s. Na een uur worden de honden afgewisseld. “Hoover” wordt vervangen door “Google” en “Mercedes” door “Fiat”. De namen werken op m’n lachspieren en Fabrizzio legt uit dat hun hondennamen jaarlijks gekozen worden per thema: computers, auto’s, acteurs … Hij kijkt naar z’n honden en ze beantwoorden zijn blik met een kort geblaf. Hier voel je de vriendschap en ik ben blij hiervan getuige te zijn.

Na deze fysieke inspanning moet de inwendige mens versterkt worden en ook daar weten ze in Pila raad mee. Heerlijke maaltijdsoepen, polenta, gerookte ham, pizza.. Het is duidelijk: levensgenieters pur sang zijn welkom in Pila!

Pila
Pila

Tekst: Katelijne Van Heukelom

DELEN