Skiën in Arosa en Lenzerheide
Arosa Lenzerheide Tourismus

Gebieden waar je de hele dag in de zon kan skiën – tussen of boven de bomen – en waar het nooit megadruk wordt. Dat zijn Arosa en Lenzerheide in het Zwitserse kanton Graubünden. Wij gingen er niet alleen skiën in Arosa en Lenzerheide maar bonden ook de langlauflatten onder voor een rondje biatlon.

Rust en ruimte in Zwitserland

De naam Ines Torelli zegt je wellicht niks, maar haar hit ‘Gigi von Arosa’ uit 1975 ken je mogelijk wél. En niet alleen Gigi blijkt echt te bestaan (hij heet Daniel Meisser en is nog steeds de bekendste skileraar van Zwitserland), ook Arosa is geen verzinsel. Het gebied ligt in het Zwitserse kanton Graubünden en omvat samen met buurgebied Lenzerheide 225 kilometer aan pistes. Skiën in Arosa en Lenzerheide betekent skiën in één van de grootste skigebieden van Zwitserland. Arosa en Lenzerheide zijn sinds 2014 met elkaar verbonden, en dat levert niet alleen voordelen op voor wie hier komt skiën, maar ook voor de locals. Voor de bouw van de verbindingsgondel Urdenbahn hadden zij namelijk slechts twee opties om zich van het ene naar het andere gebied te verplaatsen: ofwel een boemeltrein, die voortdurend stopt aan schattige stationnetjes, ofwel een autorit met maar liefst 360 bochten, goed voor amper 46 kilometer en meer dan een uur rijplezier. Niet voor gevoelige magen, die rit. 

Afwisselende pistes in Lenzerheide

Wij verkennen het gebied vanuit Lenzerheide (1475 m), het grootste dorp van de twee qua omvang, inwoners en aantal pistekilometers. Dat zijn er 155, verspreid over twee kanten van de vallei. De oostelijke flank, richting hoogste piek Rothorn (2865 m) en voornamelijk boven de boomgrens, is ideaal voor wie graag van de ochtendzon profiteert. Hier moet je ook zijn, wil je de Urdenbahn nemen richting Arosa. Maar wij hebben zeker zoveel plezier op de westelijke flank, richting Piz Scalottas (2323 m). Wijde pistes vind je hier amper en hoewel de flank er vanuit het dorp best eentonig uitziet (denk één berg met alle pistes naast elkaar), valt dat boven goed mee. Je skiet dan wel voortdurend op één flank, door de vele smalle pistes, paadjes en bomen besef je dat niet. Ook opvallend: het is hier heel rustig. En als het dan toch een keer druk wordt, is er nog altijd Churwalden, het meest westelijke stukje van Lenzerheide, met een blauwe, rode en zwarte piste naast de sleeplift Windegga. Toch eens zin om lekker te carven? Neem dan de zitlift Stätzertäli. De bijbehorende blauwe afdaling is heerlijk breed, niet te steil en bovendien ’s avonds verlicht. We beginnen te begrijpen waarom tenisser Roger Federer van Lenzerheide zijn thuisbasis maakte.

Skiën in Arosa en Lenzerheide

Daar waar je in Lenzerheide moet zijn voor afwisseling tussen de bomen, veel kilometers en een sportieve vibe, is Arosa (1739 m) kleiner (70 km pistes), hoger en heeft het minder uitdagende pistes. Voor de mooiste uitzichten moet  je wel aan deze kant zijn. Maar één ding is duidelijk: als er iemand voordeel heeft aan de verbindingslift met Lenzerheide, dan is het Arosa wel.

Het valt ons op dat het ook hier behoorlijk rustig is, ondanks het mooie weer en de goede sneeuw. Dat zou wel eens aan de prijzen kunnen liggen… Zwitserland blijft nu eenmaal een iets duurdere bestemming, en skiën in Arosa en Lenzerheide is zelfs naar Zwitserse normen aan de exclusieve kant. “Een chalet gaat hier niet weg onder het miljoen euro”, weet onze gids. Slik.

Extra pluspunt van Arosa is het treinstation. Het treinticket vanuit kantonhoofdstad Chur is inbegrepen in je skipas en het treinritje door winter wonderland een aanrader! Ook het dorp zelf heeft iets meer charme dan Lenzerheide, voornamelijk dankzij de Obersee, een (bevroren) meertje in het centrum waarop men onder meer paardenraces organiseert. Een wandeling rond de Obersee is een mooi alternatief voor de après-ski, die in dit familiegebied sowieso op een  laag pitje staat. Ook leuk is de prachtige bochtenweg van Chur naar Arosa.

Copywright: Selina Gasparin – Arosa Lenzerheide Tourismus

Test de biatlon

Daartegenover kan Lenzerheide dan weer een sportieve troef plaatsen: zijn biatlonarena. Dat roept om een test! Skiën in Arosa en Lenzerheide hebben we inmiddels gedaan, maar onze ervaring met langlaufen beperkt zich tot die ene schooltrip naar de Ardennen. En een geweer? Dat kennen we enkel van op de kermis. Maar dan is daar Roger Moser, een voormalige biatleet, die maar wat graag zijn kennis met ons deelt. Te beginnen met het materiaal.

Vaststelling nummer 1: wat zijn die langlauflaarsjes onflatteus op zo’n strakke sportbroek en ultrasmalle langlauflatten. Vaststelling nummer 2: wat is dat doelwit ver weg! Vijftig meter om precies te zijn. Schieten we staand, dan is het doelwit 11 centimeter groot; gaan we liggen, dan blijft er nog amper 4,5 centimeter van het witte cirkeltje over. Slik. Vaststelling nummer 3: wat ziet dat geweer (een .22-kaliber) er groot en echt uit!

Helaas zit het weer vandaag niet mee: het regent en het zicht is slecht. “Als je vandaag mentaal niet scherp staat, dan maak je geen kans”, weet Roger. We besluiten om te beginnen met het schieten, weliswaar nog zonder latten aan onze voeten. Langlaufen kan later wel. Aangezien we met echte kogels werken, is het opletten geblazen. “Heb je je geweer geladen met kogels, begin dan niet met je buurvrouw te praten, want dan beweegt je bovenlichaam en is de kans groot dat je de loop op een collega verderop richt”, waarschuwt Roger.

Frustratie

Hoe we nu eigenlijk raak schieten? “Dat is best makkelijk”, klinkt het met typisch Zwitserse ernst, “Maar je moet een paar regeltjes volgen. Zorg dat het bolletje recht in het midden van je vizier zit. Kijk niet te lang en behoud je schietritme, anders worden je ogen moe en kan je het vergeten.” Kunnen we voor alle zekerheid toch maar liggend starten, bitte? Roger voelt de bui al hanen en vergroot het doelwit tot 11 centimeter, hoewel dat vanuit lig eigenlijk maar 4,5 centimeter mag zijn. Waarvoor dank, want we scoren meteen een mooie zes op tien. Laat dat kleinere doelwit maar komen! Resultaat: nul op vijf. Staand wordt het er niet bepaald makkelijker op. We scoren een paar keer een twee op vijf.

Uit frustratie besluiten we om een paar rondjes te langlaufen. Dat gaat dan weer wel goed. Hoewel: het is een uitdaging om niet in de weg te langlaufen van het Zwitserse team; dat zich hier aan het voorbereiden is op de volgende wereldbeker. Na een rondje of drie besluiten we eens ‘zoals een echte biatleet’ het geweer boven te halen en er vijf kogels doorheen te halen. Resultaat: nul op vijf. Wat is het moeilijk om met een hoge hartslag dat doelwit binnen ons vizier te krijgen. Raak schieten is een utopie. Er wordt gebibberd, gevloekt, gevraagd om tips. De combinatie van teleurstelling en opwinding doet ook onze langlauftechniek geen goed. In een simpel bochtje gaan we tegen de vlakte. Regen of niet, morgen gaan we opnieuw skiën in Arosa en Lenzerheide, dat is zeker.

 

Check de foto’s uit Lenzerheide en Arosa.